08-07-2015
afbeelding
Detail van één van de tapijten.

De blinde weversdochter

Eeuwenlang is het maken van wandtapijten een ambacht en een kunst. Het gilde in Brussel bewaakt de regels nauwletttend. Bij overtreding volgen boetes en zelfs sluiting van de werkplaats.

Er mag niet worden nagemaakt wat een ander al gemaakt heeft; figuren in ontwerpen mogen niet veranderd worden; vrouwen mogen niet achter het weefgetouw.

De goede reputatie van Brussel levert interessante opdrachten, zoals die rond 1490 voor de zes tapijten die vandaag de pronkstukken zijn van het Parijse museum Cluny.

Tracy Chevalier schrijft in haar roman De jonkvrouw en de eenhoorn hoe de tapijten gemaakt zouden kunnen zijn.

In haar boek heeft de wever een blinde dochter die vreest voor uithuwelijking aan een verver van blauwe kleurstoffen, want de geuren die hij om zich heen draagt, vindt ze onverdraaglijk.  

Met dank aan Suzanne voor de tip. 




kaft
Titel:

Auteur:
Tracy Chevalier

Genre:
roman

Tijden:
1490-1492

Locaties:
Parijs, Brussel


Bijzonderheden: De tapijten hangen sinds 1882 in museum Cluny in Parijs.

 

Reacties

Plaats uw reactie

Uw naam:

Uw reactie:

Controle ongewenste berichten:
Typ als controle de letters of cijfers hiernaast over in het tekstveld hieronder. Dit is nodig om spam robots te voorkomen. Kunt u de letters niet goed lezen, laat het veld dan leeg zodat u een nieuw plaatje krijgt.

verificatie



Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit bericht.


contact | disclaimer & copyrights